Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ματόκλαδα Στα Πόδια Σου, Ροδιά Μου Αγαπημένη!

Ματόκλαδα Ροδιάς στα πόδια σου θα ρίξω..
Σαν φυτευτεί να ναι ψηλή..
Να την κοιτάζουν όλοι, γιατί..
Στα βλέφαρα θα δουν, το ύφος των ματιών σου!
Στου ήλιου μελωδικά θα πέφτει φως ..
Σαν ταξιδέψει το σκοτάδι!
Κι απ το βαθύ της θάλασσας..
Θα αναδυθούν άξιοι θησαυροί
Που χρόνια μυστικά κρατούν 
Δώρα για βασιλιάδες.
Μ αγκίστρια θα προσπαθούν 
Να κλέψουν την καρδιά σου,
Μα η ψυχή και η Ροδιά,δε πέφτει μόνο στα κακά 
Με τη σπορά ξαναγενά και..
Φλόγες θ αναδείξουν τα γλαφυρά σου μάτια.
Σαν δύναμη στις ρίζες σου! 
Ήπιες ,από τον κόκκινο χυμό...
Και γέννησες στα βλέφαρα, το χρώμα της Ροδιάς σου.
Κι όταν το φως μες στην καρδιά, έχει ζεστάνει ήδη..
Θ έχεις γεμίσει τη Ροδιά, πανέμορφα λουλούδια!
Με τους ανθούς σε κόκκινο και ροζ..
Να γράφουν τ όνομα σου!
Αυτό που στης καρδιάς σου τα κλαδιά,
Βαθιά θα χει ριζώσει!
Σαν τα πολλά και καλορίζικα
Τα χρόνια της Ροδιάς μου!
Που κάθε χρόνο μου γεννά,
Νέους καρπούς,με πλούσια όνειρα!
Και δάκρυα στα ματόκλαδα,
Τη λησμονιά, στου περασμένου χρόνου..
Έριξα ν έχω λίπασμα..
Στα πόδια της Ροδιάς μου!

Γράφει η Γεωργία Κατσιώρα

http://readmymotto.blogspot.gr/

Σχόλια

  1. Καλησπέρα, Γεωργία! Χρόνια σου Πολλά, και όταν βρεις χρόνο, πέρνα από την κοινότητα να μας πεις ένα "γειά". :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ πολύ καλέ μου Γιώργο ,αντεύχομαι!!

      Διαγραφή
  2. Με γεια το νέο σου blog καλή μου Γεωργία ! Χριστός Ανέστη και Χρόνια Πολλά για την ονομαστική σου εορτή !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ πολύ γλυκιά μου Βάλια ...να είσαι καλά κορίτσι μου,επίσης!

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

θέλω Να Νιώσεις Τη Μαγεία Απ Το Κορμί Μου.

Γλυκά μου μάτια,αμυγδαλωτά
Που με θωρούν με λάγνο βλέμμα
Κρυμμένα πίσω από σκιές του παρελθόντος με προσωπείο Στραμμένο σε λάθος ανθρώπους και ματωμένα Όνειρα που έχτισαν ουλές αντί για κάστρα σε βάθος χρόνου.  Κι όταν με κοίταξες κατάματα,μ αυτό σου το βλέμμα. Ένιωσα βάρκα που κατρακύλησε σε καταρράχτες συναισθημάτων.
Απ την ορμή ,ανατρίχιασα παντού γιατί..
Είσαι γεμάτη πάθος στην ποίηση.
Και με μια φλόγα από θάρρος,αποκαλύπτεις σιγά σιγά τις κρυφές σου πτυχές.
Μια ηλιαχτίδα σου κι εγώ βουβός παρατηρώ..
Την κάθε σου στιγμή, αδύναμη και δυνατή.
Με μια ευαισθησία στη γραφή ,και μια συνήθεια στον ήχο του σαξόφωνου..
Με εναλλαγή στο λίκνισμα της νότας
Σαν σύνοδος μου να παίζεις πιάνο,με τη μορφή σου πλάι, στη δική μου!
Κι ένα γλυκό, τσικ του τσικ
Θα με παρασύρει να χαζεύω το κορμί σου, χαϊδεύοντας σε ,με ρυθμό ερωτικού μπλουζ
Κι όταν έρθεις πιο κοντά,θα κάνω μια σβούρα γύρω απ το κορμί σου, Για να γευτώ τη μυρωδιά απ την ανάσα σου.
Τα κατακόκκινα και ζουμερά χυμώδη χείλη σου.
Με άρωμα αγ…

Διψασμένη Γη!

Σαν ερημικό λουλούδι,καθιστά
Στο σκαλοπάτι του πιάνου
Χαϊδεύοντας με ευαισθησία
Το διψασμένο παραμύθι
Ο πρίγκιπας να καβαλά το άλογο
Διψασμένος στο σκοπό
Μιας περιπέτειας
Σε ονειρικό ταξίδι
Κρατώντας σφιχτά,τα γκέμια
Προσπαθεί να ξορκίσει το κακό
Να ποτίσει,τα δικά του όνειρα
Μέσα από την ελπίδα
Μ ένα τραγούδι στοργικό
Με σταθερή πορεία,
Και κάπου εκεί
Σαν κοντοστάθηκε
Στο ξεραμένο ρυάκι
Ξάφνου συνάντησε
Την ορμή του ποταμού
Να πνίγει τη διψασμένη γη
Των κοιμισμένων ονείρων
Αυτών που η ξηρασία
Γέννησε μνήμες,σε πόλεμο
Χάραξε δρόμους,μέσα από την άμμο
Του καλού και του κακού
Μέσα από αλήθειες,
Βασανισμένων ανθρώπων
Που πέθαναν στην ταύτιση
Του καφέ πέπλου ,και με ρυτιδιασμένα πρόσωπα
Αντίκρισαν,την πράσινη ελπίδα
Σαν φως χαράχτηκε
Στο δρόμο,που χάραξε η αισιοδοξία
Τη στιγμή της γέννησης
Εκεί που ανακαλύπτεις,
πόσο χρήσιμη
Είναι η αναγέννηση
Στη Διψασμένη Γη.


Πένα και Γραφή
Γεωργία Κατσιώρα

Οι Τιτάνες Ξορκίζουν Το Δήθεν!

Σ ένα τοπίο μαγευτικό
Που φυσά τη μυρωδιά,της θάλασσας
Μ ανθούς στα πράσινα λουλούδια
Και ουρανό,να δίνει χρώμα
Στις μυρωδιές του Σεπτέμβρη
Ακούς φωνές,από παιδιά
Που ξέγνοιαστα χαμογελούν
Με δύο πλευρές και δύο σταθμά
Θωρείς από τη μια, μικρούς Τιτάνες
Και από την άλλη,μεγάλους Δήθεν
Ανθρώπινα καμώματα
Με αυτοθυσία,στην εσωστρέφεια
Την αγάπη,στην αυτοκαταστροφή
Που μόλις ένιωσε την κολακεία
Τρόμαξαν όλα,τα πουλιά
Φόρεσαν μάσκες,απαλά
Κι έκαναν τους φιλόζωους
Τη στιγμή που η ψυχή τους,είναι κενή
Δεν αγαπούν,πέρα απ το γκρι
Και κάπου εκεί,στην ξεγνοιασιά
Μαζεύτηκαν πουλιά και αερικά,
Σκάκι είπαν,να παίξουν
Στα πιόνια,θα τοποθετήσουν
Το σάπιο κρέας,που βαφτίζουν
Σ όλους τους Δήθεν,θα χαρίζουν
Σ αυτούς,που χρόνια έθαβαν
Κι έδιναν,την ψυχή τους
Στο θάνατο της καθημερινότητας
Ανέπτυξαν τον δόλο,του συμφέροντος
Έμαθαν το πόσο χρήσιμες,είναι οι παρωπίδες
Έγιναν επικριτές,μεγάλοι εκτιμητές
Χωρίς να κοιτάν στον καθρέφτη
Τις ψυχές αυτών
Σαν βρεθείς στο σκαλοπάτι της κερκίδας
Πρέπει να κάνεις,μ…