Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Εμφανιζόμενη ανάρτηση

Κοράλλινα Φώτα στο γιαλό!

Μύρισε άνεμος,λευκά
Στο γιαλό,τα χρώματα
Έρχονται με φόρα,κύματα
Αχτίδες από φώτα
Τα γαλάζια κοράλλια
Χαϊδεύουν την άμμο,χρυσά
Παλάτια,με ξερά χόρτα
Στην αμμουδιά
Ζεσταίνονται στα μάτια
Με φως,από μαλλιά
Ζήτησα συντροφιά
Να παίξω,στο κύμα
Άσπρο φως,διαπερνά
Σκέψεις,με πάνε μακριά
Το μυαλό,τις φέρνει κοντά
Σαν χαμογελά γλυκά
Κοράλλινα χρώματα,φόρεσα
Στο πιάνο,που κάθισα
Πάτησα,τα πλήκτρα
Έκλεισα σφιχτά,τα μάτια
Βαθύ το μπλε,στη θάλασσα
Στα πόδια,σαν πάγωσα
Κρύα αίσθηση,ένιωσα
Σαν βούτηξα,σε βαθιά νερά
Ήπια γεύση,απ τα  αλμυρά
Βλέφαρα,που άγγιξα
Στο θολό νερό,θα βρω
Κοράλλινο σταυρό
Για φυλαχτό
Γιατί είναι σπάνιο
Αυτό που ακολουθώ
Όταν το βρίσκω,ζωντανό
Ψάχνω,το άλλο μου μισό
Όνειρα κάτω,απ τον αφρό
Στο γαλάζιο σου,λαιμό
Ντρέπομαι να βγω
Το βυθό ξανακοιτώ
Τριγύρω ψάρια,βλέπω ακόμα
Τα φαντάζομαι,με χρώμα
Αναπνέω το νερό
Και κοιτάζω,να σε βρω
Είσαι,το πολύτιμο
Φως,στο φάρο
Δάκρυ,στο θαλασσινό νερό
Με φως γδύνω,να σε δω
Γυμνό,στο αλμυρό
Ταξιδεύω,τον ήχο
Νεύμα,κάνω στα πουλιά
Που σήκωσαν,φ…
Πρόσφατες αναρτήσεις

Δίδυμες Ψυχές..!

Μέσα σ ένα βουνό,ταξίδεψα
Τη σκέψη,πρόσωπο
Έκανα ποτάμι,μάτια
Άγριο θηλυκό,τοπίο
Ζωγράφιζα,το βλέμμα
Λέξεις στο μπλοκ,έβαλα
Έφτιαξα,διπλό
Καφέ,θολό στα άκρα
Καθρέφτη με φωτογραφία
Δεκέμβρη,με κρύο
Δίδυμη ψυχή,κόβω
Δάσος στο δέντρο
Νηστικό Πρωινό
Βλέπω πάλι,να πεινώ
Σημάδι τ άλλο μου,μισό
Νομίζω ξέρω,στόχο
Ρίχνω σφαίρα,ουρανό
Απέναντι,στο γκρεμνό
Κρατώ την πόλη,στο γκρίζο
Φαντάζομαι,έχει όπλο
Σκανδάλη,στο δάχτυλο
Χείλη,στο κόκκινο
Νερό στο στήθος,πάνω
Καταρράκτης στον ποταμό
Το νου έχω βάλει
Απέναντι,στο πηγάδι
Αντίθετα η ψυχή
Τραγουδά σκοπό
Σ ένα ήλιο,φωτεινό
Διώχνει ομίχλη
Κερδίζει το κρύο
Πολεμά στο καλό
Με ιερό,σκοπό
Εξουσιάζει το κακό
Γίνεται ένα,από δύο
Πόλη σε άγριο τοπίο
Γαλήνη θυμίζει,με βουνό
Στο καθαρό,οξυγόνο
Βλέμμα έχει,φωτεινό
Γλυκό δίδυμο,σαν εαυτό
Μαγειρεύει,φαγητό
Με αλατοπίπερο
Μα πρώτα τελειώνει
Τον καφέ,που πίνει
Συνήθως σκέτο,φτιαχνει
Σήμερα,θα τ αλλάξει
Ζεστή καλημέρα,θα φάει
Γλυκό παξιμάδι.


Πένα και Γραφή
Γεωργία Κατσιώρα




Ματωμένο Νούφαρο..!

Έψαξα της ψυχής,το μυστικό
Στο απέραντο κενό
Μέσα στο σκοτεινό,χωριό
Στην πλάση άνοιξα,τα μάτια
Εγώ εκεί,χίλια κομμάτια
Πάλεψα,να βρω
Πιο χαλαρό ρυθμό
Μα έχω δρόμο μακρινό
Εκεί που ρέει το δάκρυ,χάρτινο
Με το γιαλό, χωρίς νερό
Στόλισα τη λευκή,πυξίδα
Έβαλα φώτα,το Χειμώνα
Φύλλα από κόκκινο,Φάρο
Ένιωσα,ρίγος απ το κρύο
Σαν πάγωσα την εικόνα,στο πράσινο
με τα λευκά νούφαρα,στη λίμνη
Που σταμάτησαν τον ήχο
Που το τραγούδι,φοβήθηκε το κίτρινο
Και μίσησε το κέντρο
Στο χρόνο που τρυπάνε φύλλα
Ξύπνησα τον πρωινό πόνο
Στην έκτη αίσθηση,τρώγοντας ψάρια
Σαν νίκησα την πείνα
Στο μονοπάτι,που ήταν γλυφό
Στο δρόμο από τη γεύση
Που τράβηξε η γρίλια
Στην πάλη,έριξα σκοτάδι
Κοίταξα γύρω,μια απ τα ίδια
Όμως με κράτησαν,δύο ξύλα
Κι όταν χάζεψα ξανά τα πράσινα κλαριά
Που είχα ντύσει τρυφερά
Στη σκέψη,του έρωτα
Πάλι την πάτησα
Μα έριξα ραβδί στον ήλιου,μαγικά
Ύψωσα ανάστημα,στα δέντρα
Που άπλωσαν,να με τραβήξουν
Και τον ήλιο,να μου κρύψουν
Μιας και πατούν αργά στα φύλλα
Αθόρυβοι,κροκόδειλοι με πράσινα μ…

Το Κατάρτι Της Οδοντογλυφίδας..!

Σαν παιδί μικρό,αγαπώ το γλυκό
Με τη γεύση του,ταξιδεύω σε μαγεμένο ουρανό
Με ξύλινη κουτάλα,κουπί κάνω
Σαν γαλάζια βάρκα,πλέω
Και συναντώ ούριο Άνεμο,στην κλασσική σχεδία
Σαν φοράω μπλε χρώμα,στο μικρό καραβάκι
Ξένο επιβάτη δεν βάζω,στα λευκά όνειρα
Που κατάρτια πέταξε,η βροχή
Όταν λύγισα από αδύναμη,σκέψη
Η στεριά τότε,τράβηξε τη θάλασσα
Μου τράβηξαν το χαλί,απ τα πόδια
Κι αποχαιρέτησα τα πλήθη,τυφλά
Ζήτησα ξανά παιδιά,χάδι και αγκαλιά
Μέσα απ την ανεμελιά,συναίσθημα
Τότε που έμαθα,αγάπησα τ απλά και τα γλυκά
Σαν κράτησα φίλους καλούς,πολύ σφιχτά
Με τη ζέστη στο χαμόγελο,έδιωξα
Τη μοναξιά που δίνει,όσα θέλει
Σ ένα απλό παιδί μ αγάπη ανιδιοτελή
Καθώς πέφτει βροχή,μαθαίνει
Δίνει τρυφερά φιλιά,μια αγκαλιά
Κοιτάζει τα λευκά πουλιά,που ταξιδεύουν μακριά
Σαν κλείνει δυνατά τα μάτια,αγαπά κλασσικά
Σε αληθινά,χαρούμενα χορεύει
Και σε πραγματικά,σφιχτά κρατάει το τιμόνι
Κι ας σου θυμίζει,πως θυμώνει
Κάνει πως πετάει άγκυρα,πιάνει στεριά
Με ευαισθησία,απ το κλασσικό τραγούδι
Αγκαλιάζει το πι…

Στον Έρωτα Του Ζωδιακού..Με Το Κεντρί Στο Σκορπιό..!

Έρωτας κεντρί
Σκαλοπάτι,η θάλασσα
Που κρατώ,αγκαλιά
Με πάθος,ανεβαίνω
Τον κόκκινο,ανθό
Στην κορυφή που
Κλαίει το βουνό
Με εικόνες,από βροχή
Έχτισα τεράστια,φλόγα
Με κλειστά,τα μάτια
Και πρησμένα βλέφαρα
Σαν έκανα προσπάθεια
Να αποφύγω,το σκορπιό
Πριν,απ το τσίμπημα
Του Χειμώνα,μες το κρύο
Την άκουσα,να μ αποχαιρετά
Και στα ψηλά,βουνά
Έτρεξε γρήγορα,η καρδιά
Στην παγωμένη,φωτογραφία
Που κράταγα,αγκαλιά με
Χάδι γλυκό,από γυναίκα
Σαν θύμιζε,οικογένεια
Φιλί πολύχρωμο,από συναίσθημα
Κάτω απ,την κατοικία
Στην χίμαιρα
Του μυαλού,με δύναμη
Ξάπλωσες,στο πατάκι
Της υποδοχής,σαν γκρέμισες
Την αποδοχή,στον εγωισμό
Πλάθει,η καθημερινότητα
Μουσική,στη μοναξιά
Με υπόκρουση,το ψεύτικο
Σαν άλλαξες συνήθεια και
Πήρες γεύση,από αλήθεια
Στον έρωτα,για ζωή
Κάτω απ τα ματόκλαδα
Μέσα από,τα βάσανα
Συμπάθησες,το πρόσωπο
Που χαμογέλασε,γλυκά
Σου γέμισε κουράγιο
Τη συνηθισμένη μέρα
Με την χαρούμενη
Αληθινή φωνή
Αυτήν που κόντρα,έχει
Την εποχή,για ικανοποίηση
Του δήθεν αγαπώ
Σαν νοιάστηκε,να πει
Καλημέρα στο πρ…

Δυο Κορυφές...Με Μαγικό Βλέμμα!

Στη μέση του πουθενά,εκεί στα ψηλά
Κάθισα γονατιστή,στη Γη
Που τριγυρνούν,εδώ κι εκεί,οι Άγγελοι
Και κοντοστέκονται στο βλέμμα
Από το μαγικό τοπίο,του μαγεμένου νου
Εκεί που έπλασε ο θεός,τη λήθη του χρόνου
Και στον ύπνο,γέννησε την κορυφή
Φορώντας της μαύρο μανδύα,για χιτώνα
Έγειρε τρυφερά να μου ζεστάνει,τη σκέψη
Σαν χρωμάτησε,την πιο δύσκολη ανάβαση
Με την ανάσα,να δείχνει αγάπη στην κούραση
Σαν τη δύναμη που έλουζε,με φως
Τη συννεφιά,των θνητών ονείρων
Λίγο μετά το μεσημέρι,στο γεύμα του Φθινόπωρου
Εκεί άνοιξε πόρτα η όρεξη,για περιπέτεια
Μέσα στο μονοπάτι τη λάμψης,δεν ξεδίψασα στην ψεύτικη χαρά
Με δύο κορυφές,να με κοιτούν από ψηλά
Γιατί έχουν κάτι,από τη δύναμή που κάποιες φορές είναι ορατή
Και κάποιες άλλες σε κοιτά αόρατη,γιατί είναι εκείνη
Που μπορεί,ν απλώσει το χέρι,στα πάντα
Κι εγώ μένω να κοιτώ,στο άπειρο
Με το ξίφος,να κοιτά στην ματαιότητα και
Να νιώθω έρμαιο παιδί,μπαίνοντας στο παιχνίδι
Με βουκολική την πλάση,στο γύρισμα ένιωσα ένδοξη με πλάνη
Ζώντας τη γεύση,από το …

Ο Ύπνος Από Τα Δάκρυα Των Μαργαριταριών!

Άνοιξα τα βλέφαρα,στο Μυστικό ύπνο
Με τη θέληση,να με σκουντά για να ξυπνήσω
Απ την οργή,των Μαργαριταριών
Λουσμένη μες τα πλουμιστά,σκεπάσματα
Και τα λευκά μου ρούχα,που άνεμος παρέσυρε
Στο σκοτάδι,τη στιγμή που τα μάτια μου,φώτισε
Μια αόρατη δύναμη στο κενό κορμί,σημάδι
Άφησε η ηλιαχτίδα στο φως
Σαν έσπασε το τζάμι
Στο ξεσκέπασμα,της ψυχής,με την αγκαλιά
Να αποζητά το μητρικό,της χάδι
Σαν φάνηκε το μονοπάτι απ το πέρασμα
Της γύμνιας,εκεί που στάθηκε βουβό
Κάτω από τη χαμηλή,τη φλόγα
Σαν έντυσε η σκοτεινή πλευρά,της λυχνίας
Με τον έρωτα απατηλά,να σου σιγοτραγουδά
Τους κώδικες,που αποκρυπτογράφησα
Πίσω απ το βλέμμα,των Μαργαριταριών
Εκεί που στο γκρεμνό,της ντροπής
Σήκωσε άνεμο,από το ρίγος και σιωπή
Που σκέπασε,το σεμνό σεντόνι
Μόλις έπεσε το φως,πάνω στα βλέφαρα
Ρίχνω δάκρυα χαράς,στο δικό σου μαξιλάρι
Εκεί στο δρόμο,που γεννήθηκε η πλάση
Κάτω απ τα ουράνια,Μεσόγεια
Στη ζέστη από τα χρώματα,του ήλιου
Με τη φλόγα,να σπαρταράει στην έρημο
Γιατί το πάθος έμαθε,να σου καίει το κορμί
Σα…