Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Χάντρες Με Μάτια Καστανά!

Νυχτώνει και κοιτάζω
Επίμονα τον ουρανό.
Και μια  βαθιά συγκίνηση 
Μου δείχνει σκέψεις με χρώμα
Για να σου βάψω,πολύχρωμες χάντρες!
Μα ο χρόνος μου κυλά
Κι εγώ μες την προσπάθεια..
Να βολευτώ στο ξύλινο κρεβάτι
Πλευρά, για να γυρίσω..
Σε καφετί μανδύα,να βρω παρηγοριά
Γιατί δεν θέλησα ποτέ ..
Το καστανό να ξεθωριάζω..
Πήρα ,όλες τις βάσεις των χρωμάτων..
Κι όλες οι μίξεις καστανές..
Το χέρι πάει μόνο!
Κι αυτά τα δύο τα μάτια σου.. 
Με σχήμα σαν το σκίτσο..
Που λάτρεψαν ονειροπόλοι..
Άνθρωποι π αγάπησαν ..
Χρώμα από μενεξέ..
Που μόλις έδυε ο ήλιος ...
Μας δρόσιζε σαν καστανιά..
Που κλέψανε το χρώμα της...
Και συ που το λαχτάρησες ..
Δώρο θεού, στα μάτια σου με ..
Με καστανές τις Χάντρες!
Σαν παρτιτούρα σ έλουσε..
Το φως των αστεριών!
Σαν παίρνει ανάλαφρα.. 
Αέρινη πνοή μες..
Στο Αυγουστιάτικο φεγγάρι!
Που κέρασαν γλυκό ποτό
Και μεθυσμένο πάπλωμα..
Πήραν για μαξιλάρι!
Γιατί όταν αγαπάς πολύ!
Σ έχει πονέσει, η βροχή..
Κι ο θρήνος του καιρού βουβός..
Με  το χαλάζι να χτυπά...
Ένα μικρό παράθυρο..
Με χρώμα καστανό!
Κι ο χτύπος του...να σου μιλά!
Δειλά, μέσα στο χρόνο!
Κι αν μ έμαθαν να αγαπώ!
Και να μαι άνθρωπος, σωστός..
Να εκτιμώ το κάθε τι.. !
Να χάνομαι και να ξυπνώ..
Σε καφετί κρεβάτι..
Και ν έχω αγκαλιά ..
Δύο καστανές μου Χάντρες!

Γράφει η Γεωργία Κατσιώρα

http://readmymotto.blogspot.gr/

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

θέλω Να Νιώσεις Τη Μαγεία Απ Το Κορμί Μου.

Γλυκά μου μάτια,αμυγδαλωτά
Που με θωρούν με λάγνο βλέμμα
Κρυμμένα πίσω από σκιές του παρελθόντος με προσωπείο Στραμμένο σε λάθος ανθρώπους και ματωμένα Όνειρα που έχτισαν ουλές αντί για κάστρα σε βάθος χρόνου.  Κι όταν με κοίταξες κατάματα,μ αυτό σου το βλέμμα. Ένιωσα βάρκα που κατρακύλησε σε καταρράχτες συναισθημάτων.
Απ την ορμή ,ανατρίχιασα παντού γιατί..
Είσαι γεμάτη πάθος στην ποίηση.
Και με μια φλόγα από θάρρος,αποκαλύπτεις σιγά σιγά τις κρυφές σου πτυχές.
Μια ηλιαχτίδα σου κι εγώ βουβός παρατηρώ..
Την κάθε σου στιγμή, αδύναμη και δυνατή.
Με μια ευαισθησία στη γραφή ,και μια συνήθεια στον ήχο του σαξόφωνου..
Με εναλλαγή στο λίκνισμα της νότας
Σαν σύνοδος μου να παίζεις πιάνο,με τη μορφή σου πλάι, στη δική μου!
Κι ένα γλυκό, τσικ του τσικ
Θα με παρασύρει να χαζεύω το κορμί σου, χαϊδεύοντας σε ,με ρυθμό ερωτικού μπλουζ
Κι όταν έρθεις πιο κοντά,θα κάνω μια σβούρα γύρω απ το κορμί σου, Για να γευτώ τη μυρωδιά απ την ανάσα σου.
Τα κατακόκκινα και ζουμερά χυμώδη χείλη σου.
Με άρωμα αγ…

Διψασμένη Γη!

Σαν ερημικό λουλούδι,καθιστά
Στο σκαλοπάτι του πιάνου
Χαϊδεύοντας με ευαισθησία
Το διψασμένο παραμύθι
Ο πρίγκιπας να καβαλά το άλογο
Διψασμένος στο σκοπό
Μιας περιπέτειας
Σε ονειρικό ταξίδι
Κρατώντας σφιχτά,τα γκέμια
Προσπαθεί να ξορκίσει το κακό
Να ποτίσει,τα δικά του όνειρα
Μέσα από την ελπίδα
Μ ένα τραγούδι στοργικό
Με σταθερή πορεία,
Και κάπου εκεί
Σαν κοντοστάθηκε
Στο ξεραμένο ρυάκι
Ξάφνου συνάντησε
Την ορμή του ποταμού
Να πνίγει τη διψασμένη γη
Των κοιμισμένων ονείρων
Αυτών που η ξηρασία
Γέννησε μνήμες,σε πόλεμο
Χάραξε δρόμους,μέσα από την άμμο
Του καλού και του κακού
Μέσα από αλήθειες,
Βασανισμένων ανθρώπων
Που πέθαναν στην ταύτιση
Του καφέ πέπλου ,και με ρυτιδιασμένα πρόσωπα
Αντίκρισαν,την πράσινη ελπίδα
Σαν φως χαράχτηκε
Στο δρόμο,που χάραξε η αισιοδοξία
Τη στιγμή της γέννησης
Εκεί που ανακαλύπτεις,
πόσο χρήσιμη
Είναι η αναγέννηση
Στη Διψασμένη Γη.


Πένα και Γραφή
Γεωργία Κατσιώρα

Οι Τιτάνες Ξορκίζουν Το Δήθεν!

Σ ένα τοπίο μαγευτικό
Που φυσά τη μυρωδιά,της θάλασσας
Μ ανθούς στα πράσινα λουλούδια
Και ουρανό,να δίνει χρώμα
Στις μυρωδιές του Σεπτέμβρη
Ακούς φωνές,από παιδιά
Που ξέγνοιαστα χαμογελούν
Με δύο πλευρές και δύο σταθμά
Θωρείς από τη μια, μικρούς Τιτάνες
Και από την άλλη,μεγάλους Δήθεν
Ανθρώπινα καμώματα
Με αυτοθυσία,στην εσωστρέφεια
Την αγάπη,στην αυτοκαταστροφή
Που μόλις ένιωσε την κολακεία
Τρόμαξαν όλα,τα πουλιά
Φόρεσαν μάσκες,απαλά
Κι έκαναν τους φιλόζωους
Τη στιγμή που η ψυχή τους,είναι κενή
Δεν αγαπούν,πέρα απ το γκρι
Και κάπου εκεί,στην ξεγνοιασιά
Μαζεύτηκαν πουλιά και αερικά,
Σκάκι είπαν,να παίξουν
Στα πιόνια,θα τοποθετήσουν
Το σάπιο κρέας,που βαφτίζουν
Σ όλους τους Δήθεν,θα χαρίζουν
Σ αυτούς,που χρόνια έθαβαν
Κι έδιναν,την ψυχή τους
Στο θάνατο της καθημερινότητας
Ανέπτυξαν τον δόλο,του συμφέροντος
Έμαθαν το πόσο χρήσιμες,είναι οι παρωπίδες
Έγιναν επικριτές,μεγάλοι εκτιμητές
Χωρίς να κοιτάν στον καθρέφτη
Τις ψυχές αυτών
Σαν βρεθείς στο σκαλοπάτι της κερκίδας
Πρέπει να κάνεις,μ…