Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αφορά τον διαγωνισμό της ομάδας των Ελλήνων Ποιητών Με κατηγορία "Photo@Poem, Contests by Admin".

Ετούτη δω την ώρα, την κρίσιμη στιγμή.
Για ψήφο θα μιλήσω αγαπητοί θνητοί.
Πολίτες που στο ταπεινό μυαλό, σας πήραν το κεφάλι!
Κι όσοι απλά το έχετε, η ψήφος το χει πάρει!
Μαυραγορίτες ως γνωστοί, εθνικιστές και λυτρωτές.
Σας έκαναν εμφάνιση, εδώ και χρόνια τώρα!
Τη σήμερον ημέρα, πήρα το θάρρος μόνη μου.
Γιατί αγαπώ τη χώρα και δράση θέλω τώρα!
Από μικρή φόβους δεν είχα.
Τύψεις δεν τύφλωναν επίσημους μανδύες. 
Και φόρεμα ειλικρίνειας φόραγα για να βγω.
Την άνοιξη απ τα μάτια μου, σε σας θα μεταφέρω.
Γι αυτό μπροστά σας στάθηκα, με το τρανό μου σθένος.
Το λόγο μου θα επικαλεστώ ,κι στον ταλαίπωρο λαό.
Με τόλμη και ευθύτητα. 
Ήρθε η στιγμή να παρουσιαστώ!
Μ ονόμασαν Μεγαλόψυχη
Εδώ και χρόνια τώρα..
Σ αυτήν τη χώρα κατοικώ.
Αυτήν που δόξασαν πολλοί..
Και σύννεφα στον ουρανό, μας έκρυψαν τον ήλιο!
Αυτόν που πλούτο χάρισε, σ αρχαίους βασιλιάδες!
Κι αυτή τη χώρα έκανε, απανταχού γνωστή!
Προσκάλεσμα σας έστειλα σαν ταπεινή πολιτικός
Που θέλησε να φέρει ελπίδα κι όνειρα ξανά.
Μέσα από το διαγωνισμό..
Σε όσους μας τ έκλεψαν! 
Συγχώρεση ζητάμε και θέλουμε κάποια στιγμή ,μπροστά μας να κοιτάμε!
Δεν είμαι η θεά της λύτρωσης, καλά τα παραμύθια.
Μα για ν έχεις αίσιο τέλος στο σκοπό, απ την αρχή θα ξεκινάς μ οργάνωση μεγάλη.
Με το σκοπό και την ευχή,
Με πράξεις για δοξάρι!
Και με κοντάρι σύνεσης,ελπίδα για ειρήνη.
Και στο σκαλί του λόγου μου, με πράξεις θα ανέβω. .
Και με παράδειγμα πνοής, το μήνυμα θα φέρω.
Σ αυτούς που λένε, πως κυβέρνησαν και λύτρωσαν τη χώρα!
Θα πρότεινα να ξεπλυθούν,γιατί κοιμούνται ακόμα!
Και τα καλάμια που καβάλησαν,αυτοί να παρατήσουν.
Κι αφού σκεφτούν τα λάθη τους, να τα εξαφανίσουν!
Σαν έρθουν στην πορεία μου, συνοδοιπόροι με το νου, την πείρα και τη γνώση.
Και με σκυτάλη γητευτή, σανδάλια θα φορέσω!
Με του Ερμή μεταφορά, το μήνυμα να δώσω !
Τις νίκες του Αλέξανδρου, εμπειρικά να φέρουμε!
Με συνεργάτες που ονειρεύονται, έχοντας χάρτη στην ελπίδα!
Και τη γαλήνη στο λαό, ήρεμα θα χαρίσουν!
Γιατί κανείς δεν κέρδισε, χωρίς ομαδικότητα. 
Ομόνοια στο πνεύμα.
Με ταπεινό το βλέμμα ,χωρίς εγωισμούς.
Να οργώσουν τις δουλειές, και πλούτο να μας φέρουν. 
Δικαιοσύνη θα ζητήσουμε απ όλους τους προδότες!
Αγόρευσή στον λόγο μου, που πράξεις τον ακολουθούν.
Εμπιστοσύνη απ το λαό,
Με ψήφο θα ζητήσω, αυτόν που φόβος σκέπασε τα τελευταία χρόνια.
Αυτόν που το ζυγό της λησμονιάς..
Μαχαίρι σαν τον λάβωσε..
Τα στήθη του αιμάτωσαν και
Πάει να πεθάνει !
Αγαπητοί μου άγνωστοι..
Πολίτες που είστε διάσημοι και άλλοι πάλι άσημοι.
Εσείς  που ζείτε μες το ψέμα, και σεις ακόμη που παραμένετε ειλικρινείς! 
Άνθρωποι ήμαστε όλοι, πλούσιοι και φτωχοί!
Τη σήμερον ημέρα, στάθηκα εδώ μπροστά.
Να μεταδώσω λόγο για ύπαρξη στη Σκέψη και στην πολιτική!
Είμαι εδώ να σας γνωρίσω , να σας δω και να σας ζήσω !
Είμαι μία από σας, πρακτική μα και καλότροπη.
Γιατί το σημαντικό, έχει φωνή κι όχι μόνο μια εικόνα.
Έχει πράξεις κι όχι μόνο λέγειν.
Δεν είναι πασαρέλα κουστουμιών ,τα κορμιά των άνεργων!
Κι όταν πουλάς την ομορφιά, κάνοντας εικονικά χιλιόμετρα.
Είσαι απλά ο ρήτορας!
Πλάι στο γαϊδούρι σου,που μ ένα ίππο  κλώτσαγε
Και θέλησε  πολλούς..
Οδηγούς και Στρατηλάτες,που τον πόλεμο θυμίζουν
Σ ένα χάρτη που δεν ξέρουν,τον βαδίζουν δίχως λόγο και αφορμή.
Για να λεν πως κάτι κάνουν..
Μα στο τέλος καμιά διαδρομή,δεν τους φάνηκε σωστή.
Τη βοήθεια τη θέλουν ,όσοι στα τυφλά βαδίζουν .
Με μομφή και θαρραλέα,στη βοσκή θα βρουν τα ζώα.
Τα λιβάδια θα χαράξουν, για να φτιάξουν πυλωτές!
Γιατί τούτη δω η χώρα σαν κοπάδι τριγυρνάει, κι ένας ήχος με καλεί.
Τη στολή μου να φορώ,γυναίκα καβαλάρη να ντυθώ, σαν τρανή πολιτικός!
Μα σε όσους με γνωρίζουν ,κι όσους λένε απλά με ξέρουν
Σημασία δεν έχει μόνο ,που χρωστάς,
Αλλά κι αν θες με την αράδα σου, να πας.
Μα  στα χρόνια που έχεις μάθει,τα παιχνίδια της ζωής..
Ξέρεις το μεγάλο βήμα ,το χουν κάνει όσοι φαίνονται χαζοί!
Νιώθω παλικάρι,με ψυχή μαργαριτάρι.
Έχω ένα τρανό σανδάλι,γυναικεία νου και γνώση .
Και σ αυτούς που με πιστεύουν και τη ψήφο τους χαρίσουν
Θα ρθω για να τους δωρίσω ,ότι είχανε χαμένο
Και καρδιά μικρού παιδιού.


Υ.Γ.  Γραφή και Πένα από τη Γεωργία Κατσιώρα 

Αφορά τον διαγωνισμό της ομάδας των Ελλήνων Ποιητών 

Με κατηγορία "Photo@Poem, Contests by Admin".

Σχόλια

  1. Πολύ καλό, Γεωργία και μπράβο σου! Πολλά χαμόγελα! :)))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλησπέρα Γιώργο μου,σε ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο και όμορφη συγγραφική επιτυχία σε όλα όσα μας γράφεις!!

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

θέλω Να Νιώσεις Τη Μαγεία Απ Το Κορμί Μου.

Γλυκά μου μάτια,αμυγδαλωτά
Που με θωρούν με λάγνο βλέμμα
Κρυμμένα πίσω από σκιές του παρελθόντος με προσωπείο Στραμμένο σε λάθος ανθρώπους και ματωμένα Όνειρα που έχτισαν ουλές αντί για κάστρα σε βάθος χρόνου.  Κι όταν με κοίταξες κατάματα,μ αυτό σου το βλέμμα. Ένιωσα βάρκα που κατρακύλησε σε καταρράχτες συναισθημάτων.
Απ την ορμή ,ανατρίχιασα παντού γιατί..
Είσαι γεμάτη πάθος στην ποίηση.
Και με μια φλόγα από θάρρος,αποκαλύπτεις σιγά σιγά τις κρυφές σου πτυχές.
Μια ηλιαχτίδα σου κι εγώ βουβός παρατηρώ..
Την κάθε σου στιγμή, αδύναμη και δυνατή.
Με μια ευαισθησία στη γραφή ,και μια συνήθεια στον ήχο του σαξόφωνου..
Με εναλλαγή στο λίκνισμα της νότας
Σαν σύνοδος μου να παίζεις πιάνο,με τη μορφή σου πλάι, στη δική μου!
Κι ένα γλυκό, τσικ του τσικ
Θα με παρασύρει να χαζεύω το κορμί σου, χαϊδεύοντας σε ,με ρυθμό ερωτικού μπλουζ
Κι όταν έρθεις πιο κοντά,θα κάνω μια σβούρα γύρω απ το κορμί σου, Για να γευτώ τη μυρωδιά απ την ανάσα σου.
Τα κατακόκκινα και ζουμερά χυμώδη χείλη σου.
Με άρωμα αγ…

Διψασμένη Γη!

Σαν ερημικό λουλούδι,καθιστά
Στο σκαλοπάτι του πιάνου
Χαϊδεύοντας με ευαισθησία
Το διψασμένο παραμύθι
Ο πρίγκιπας να καβαλά το άλογο
Διψασμένος στο σκοπό
Μιας περιπέτειας
Σε ονειρικό ταξίδι
Κρατώντας σφιχτά,τα γκέμια
Προσπαθεί να ξορκίσει το κακό
Να ποτίσει,τα δικά του όνειρα
Μέσα από την ελπίδα
Μ ένα τραγούδι στοργικό
Με σταθερή πορεία,
Και κάπου εκεί
Σαν κοντοστάθηκε
Στο ξεραμένο ρυάκι
Ξάφνου συνάντησε
Την ορμή του ποταμού
Να πνίγει τη διψασμένη γη
Των κοιμισμένων ονείρων
Αυτών που η ξηρασία
Γέννησε μνήμες,σε πόλεμο
Χάραξε δρόμους,μέσα από την άμμο
Του καλού και του κακού
Μέσα από αλήθειες,
Βασανισμένων ανθρώπων
Που πέθαναν στην ταύτιση
Του καφέ πέπλου ,και με ρυτιδιασμένα πρόσωπα
Αντίκρισαν,την πράσινη ελπίδα
Σαν φως χαράχτηκε
Στο δρόμο,που χάραξε η αισιοδοξία
Τη στιγμή της γέννησης
Εκεί που ανακαλύπτεις,
πόσο χρήσιμη
Είναι η αναγέννηση
Στη Διψασμένη Γη.


Πένα και Γραφή
Γεωργία Κατσιώρα

Οι Τιτάνες Ξορκίζουν Το Δήθεν!

Σ ένα τοπίο μαγευτικό
Που φυσά τη μυρωδιά,της θάλασσας
Μ ανθούς στα πράσινα λουλούδια
Και ουρανό,να δίνει χρώμα
Στις μυρωδιές του Σεπτέμβρη
Ακούς φωνές,από παιδιά
Που ξέγνοιαστα χαμογελούν
Με δύο πλευρές και δύο σταθμά
Θωρείς από τη μια, μικρούς Τιτάνες
Και από την άλλη,μεγάλους Δήθεν
Ανθρώπινα καμώματα
Με αυτοθυσία,στην εσωστρέφεια
Την αγάπη,στην αυτοκαταστροφή
Που μόλις ένιωσε την κολακεία
Τρόμαξαν όλα,τα πουλιά
Φόρεσαν μάσκες,απαλά
Κι έκαναν τους φιλόζωους
Τη στιγμή που η ψυχή τους,είναι κενή
Δεν αγαπούν,πέρα απ το γκρι
Και κάπου εκεί,στην ξεγνοιασιά
Μαζεύτηκαν πουλιά και αερικά,
Σκάκι είπαν,να παίξουν
Στα πιόνια,θα τοποθετήσουν
Το σάπιο κρέας,που βαφτίζουν
Σ όλους τους Δήθεν,θα χαρίζουν
Σ αυτούς,που χρόνια έθαβαν
Κι έδιναν,την ψυχή τους
Στο θάνατο της καθημερινότητας
Ανέπτυξαν τον δόλο,του συμφέροντος
Έμαθαν το πόσο χρήσιμες,είναι οι παρωπίδες
Έγιναν επικριτές,μεγάλοι εκτιμητές
Χωρίς να κοιτάν στον καθρέφτη
Τις ψυχές αυτών
Σαν βρεθείς στο σκαλοπάτι της κερκίδας
Πρέπει να κάνεις,μ…