Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από 2017

Εις Μνήμην Των Αθώων Ψυχών!

Εικόνα
Κάποτε το φονικό όπλο,Αδόλφος Χίτλερ
Έδωσε χρίσμα,στον εγωισμού του
Χωρίς ψυχή και μόνο με εξουσία
Στην βοερή παρέλαση
Με σιωπηλά πτώματα
Με οίστρο στο πέρασμα,της λογικής του
Ζητώντας βίαια και με σκοπό
Την εξόντωση των Εβραίων
Αυτοί που δήθεν,τους ονόμασαν
"Άχρηστες Ζωές"
Και τους αποτελείωσε,σαν κτήνος
Από το μένος ,τη λύσσα και
Την τόση κακία του
Σκοτείνιασε τα πρόσωπα τους,με δόλο
Το μόνο που άφησε,στο πέρασμα του
Είναι σκιές και πόνο,στα αθώα βλέμματα
Χωρίς ψυχή και δίχως τύψεις
Βάπτισαν με θράσος,τα κορμιά
"Ξένα Σώματα και Διανοητικά Νεκρά"
Φράσεις που έγραψαν,των Ναζί τα δάχτυλα
Σ εκείνο με αίμα
Κόκκινο και σκοτεινό βιβλίο
Σκοπός τους,μόνο ο Αφανισμός
Σε όλη την Ευρώπη
Με τα τομάρια,να ωθούν
Πολιτικά και με σειρά,εκατομμύρια λαό
Στη μάζωξη,για ολική εξόντωση
Μίλησαν για την" Μόνη Λύση"
Ξεκινώντας το 33 με αποκλεισμό
Παίρνοντας τους,ότι είχαν και δεν είχαν
Τους στέρησαν τα θέλω
Και με την εξουσία,καβάλησαν την αδικία
Και έκαψαν, τα πάντα
Φυλάκισαν…

Οι Τιτάνες Ξορκίζουν Το Δήθεν!

Εικόνα
Σ ένα τοπίο μαγευτικό
Που φυσά τη μυρωδιά,της θάλασσας
Μ ανθούς στα πράσινα λουλούδια
Και ουρανό,να δίνει χρώμα
Στις μυρωδιές του Σεπτέμβρη
Ακούς φωνές,από παιδιά
Που ξέγνοιαστα χαμογελούν
Με δύο πλευρές και δύο σταθμά
Θωρείς από τη μια, μικρούς Τιτάνες
Και από την άλλη,μεγάλους Δήθεν
Ανθρώπινα καμώματα
Με αυτοθυσία,στην εσωστρέφεια
Την αγάπη,στην αυτοκαταστροφή
Που μόλις ένιωσε την κολακεία
Τρόμαξαν όλα,τα πουλιά
Φόρεσαν μάσκες,απαλά
Κι έκαναν τους φιλόζωους
Τη στιγμή που η ψυχή τους,είναι κενή
Δεν αγαπούν,πέρα απ το γκρι
Και κάπου εκεί,στην ξεγνοιασιά
Μαζεύτηκαν πουλιά και αερικά,
Σκάκι είπαν,να παίξουν
Στα πιόνια,θα τοποθετήσουν
Το σάπιο κρέας,που βαφτίζουν
Σ όλους τους Δήθεν,θα χαρίζουν
Σ αυτούς,που χρόνια έθαβαν
Κι έδιναν,την ψυχή τους
Στο θάνατο της καθημερινότητας
Ανέπτυξαν τον δόλο,του συμφέροντος
Έμαθαν το πόσο χρήσιμες,είναι οι παρωπίδες
Έγιναν επικριτές,μεγάλοι εκτιμητές
Χωρίς να κοιτάν στον καθρέφτη
Τις ψυχές αυτών
Σαν βρεθείς στο σκαλοπάτι της κερκίδας
Πρέπει να κάνεις,μ…

Οι Ορατοί Στο Μάτι Των Αόρατων!

Εικόνα
Βαδίζεις,σ ένα τεντωμένο σχοινί
Στην κόψη,με τις δύο όψεις
Σ ένα τραπέζι ,που έστρωσαν για σένα
Περίτεχνα, Μαύρα Κοράκια
Σαν σήκωσες,την πρώτη πέτρα
Στα ορατά σημάδια
Είδες το μέγεθος του κουστουμιού
Σε μια τρίγωνη αλήθεια
Που σε μετέφερε,στο καπέλο της ασχήμιας
Εσύ μόνη,έρμαιο στην κορυφή της λογικής
Και οι άλλοι δύο,εχθροί αλλά μαζί
Τίποτα δεν είναι ,όπως νόμιζες
Είδες μια κατσαρίδα,κρυμμένη
Στην σκιά της μέρας
Βρήκες το σκουλήκι
Να σέρνει,στην καμπούρα του
Την πληρωμή και την πληροφορία
Και να κοιμάται ξένοιαστα
Με καθαρή συνείδηση στην ανεξαρτησία
Αυτοί καβάλησαν τον δικό σου,ύπνο
Με θράσος,στο δικό σου οίστρο
Που χάραξαν για σένα,οι Αόρατοι
Σαν βάδισες τόσο καιρό,μ αυτούς
Που Δήθεν ήταν Ορατοί
Σ αυτούς που άνοιξαν τον πόλεμο
Και θέλησαν αίμα στη μάχη
Εκεί,πρόβατο σαν είχες πάει
Για εκείνους τους Αόρατους
Ήταν εύκολο,να σε αποτελειώσουν
Πριν Καν αρχίσεις,να μιλάς
Πριν νιώσεις πως φοράς
Περίτεχνα γυαλιά,βλέποντας μονοπάτια
Αυτά που άφησαν οι Ορατοί
Και έκρυψαν σε στοές,οι τόσοι Αό…

Ατσάλινα Πουλιά!

Εικόνα
Κάποτε ήμασταν παιδιά
Θαυμάζαμε βουνά από ψηλά
Και κάναμε όνειρα τρελά
Στα περισσότερα ,αυθόρμητα  Ένα από αυτά που θα θελα να δω
Φτερά στον ουρανό, Να μπορώ κι εγώ να φορώ
Να νιώθω,πως πετώ
Με ανοιχτά τα χέρια
Σαν μάθω να χαμογελώ
Σ ένα ρυθμό ελεύθερο
Πουλί αγέρωχο να νιώσω
Αγάπη στο φιλόσοφο
Στο φαγητό τη γνώση
Θα χω εγκράτεια στο νου
Όσο ανεβαίνω σκάλες
Με τα φτερά να οργώνω Άκρη προς άκρη
Μα κανείς,δεν μου χε πει
Ούτε οι απλοί,ούτε και οι γνωστικοί
Πως όλοι οι λαθροκυνηγοί
Ζητάνε τους καλύτερους
Παλεύουν για το θάνατο
Των σπάνιων πουλιών
Μόλις κρυφτούν οι κυνηγοί
Κι ακούσουν ήχο στη βροντή
Θα ορίσουν το τουφέκι τους
Τα άψυχα θηρία, αυτά που ζουν
Να δουν την ζήλια,στη σκανδάλη
Θα θέλουν,όλο το κουφάρι
Και θα ζητούν να πάρουν
Μαζί τους για το θάνατο,
Τα ελεύθερα πουλιά!
Εκείνα τρέχουν δυνατά
Φτερά στις πύλες,διάπλατα
Ψάχνουν να βρουν μια σπηλιά
Και κράζουνε πιο δυνατά
Στην τόση αδικία
Μα όταν κάπου κουραστούν
Στο στόχαστρο απλά θα μπουν
Σαν μια θηλιά από θάνατο
Με άρωμα από αίμα
Στη σφαίρα του ορίζοντα
Στα άγρια πατήματα

Διψασμένη Γη!

Εικόνα
Σαν ερημικό λουλούδι,καθιστά
Στο σκαλοπάτι του πιάνου
Χαϊδεύοντας με ευαισθησία
Το διψασμένο παραμύθι
Ο πρίγκιπας να καβαλά το άλογο
Διψασμένος στο σκοπό
Μιας περιπέτειας
Σε ονειρικό ταξίδι
Κρατώντας σφιχτά,τα γκέμια
Προσπαθεί να ξορκίσει το κακό
Να ποτίσει,τα δικά του όνειρα
Μέσα από την ελπίδα
Μ ένα τραγούδι στοργικό
Με σταθερή πορεία,
Και κάπου εκεί
Σαν κοντοστάθηκε
Στο ξεραμένο ρυάκι
Ξάφνου συνάντησε
Την ορμή του ποταμού
Να πνίγει τη διψασμένη γη
Των κοιμισμένων ονείρων
Αυτών που η ξηρασία
Γέννησε μνήμες,σε πόλεμο
Χάραξε δρόμους,μέσα από την άμμο
Του καλού και του κακού
Μέσα από αλήθειες,
Βασανισμένων ανθρώπων
Που πέθαναν στην ταύτιση
Του καφέ πέπλου ,και με ρυτιδιασμένα πρόσωπα
Αντίκρισαν,την πράσινη ελπίδα
Σαν φως χαράχτηκε
Στο δρόμο,που χάραξε η αισιοδοξία
Τη στιγμή της γέννησης
Εκεί που ανακαλύπτεις,
πόσο χρήσιμη
Είναι η αναγέννηση
Στη Διψασμένη Γη.


Πένα και Γραφή
Γεωργία Κατσιώρα

Ο Άλλος Μου Εαυτός!

Εικόνα
Βλέμμα από φυσαλίδες
Τα μάτια της ψυχής μου
Μέσα απ τη θάλασσα
Ήλιος θα ξεπροβάλει
Μ ένα κρυμμένο πρόσωπο Χορεύοντας κόντρα στη μάσκα Και στο παραμύθι των αγνώστων
Που σου έφτιαξαν,με ατσάλινο κερί
Όμως το έλιωσες με δάκρυα,στο χρόνο
Αυτό που αναζητώ  Σαν κάτι να θυμίζει Άσχετα ότι κι αν βλέπω  Στο αγκάθινο στεφάνι
Γιατί σαν κρύβεις,το θηρίο
Θα βγει,ο άλλος σου εαυτός
Σαν δεις από απέναντι
Τον φτερωτό σου άγγελο
Με δάχτυλα να χαϊδεύει Τα μαλλιά σε ευκαιρίες
Κι όταν νιώθει τα φύλλα
Θα πενθεί στο χειμώνα
Όμως απ το βαρύ,το κρύο
Θα παγώσει και όσους έχει γύρω
Μέσα τους ένας μακρύς μονόλογος Με λέξεις,συναισθήματα και πράξεις
Σαν κάποιοι να αποζητούν Την ίδια όψη του καθρέφτη Σαν κάτι να μισούν Μα αγάπη δεν τους έδωσαν  Νερό να ξεδιψάσουν
Γι αυτό κι αυτοί
Αναπολούν στη μοναξιά
Βλέπεις η καθημερινή φθορά
Στις ψεύτικες,τις μάσκες
Θα σε πουλήσει,θα σ αγοράσει
Και μόλις δεις τη λεμονιά
Γεμάτη άνθη και χαρά Στη νύχτα του χειμώνα
Θα βγει καθρέφτης της ψυχής
Και σαν τον αντικρίσεις
Θα ναι πάλη …

Στο Δρόμο Για Την Ανατολή Του Πνεύματος!

Εικόνα
Το κρύο νανούρισε την Αγάπη
Με μια υπέρβαση στο χρόνο
Κρατώντας χαμηλά τα βλέφαρα
Στων αδελφών τον πόνο
Μα η χώρα, που το φαίνεστε
Σπάραξε την ισότητα
Με θράσος και με συνοχή
Στο ξέφραγο αμπέλι
Ακόμη ,καλά κρατεί
Γιατί έχει μια επιμονή
Στον ύπνο, του δικαίου
Από την άλλη πάλι, σαν θα δεις 
Δικό σου λίθο
Θα χτίσεις το δικό σου κάστρο
Με πράξεις που θα σου λυτρώσουν
Τα δεσμά της φυλακής
Γιατί με τη διδασκαλία της ψυχής
Ο λόγος λέει αλήθειες
Που μέσα σου, θα σπάζουν φράγματα
Και θα μιλάς με αλληλεγγύη
Μα αλληγορίες σαν θα δώσεις
Κάπου θα βρεις, να ξαποστάσεις
Στο δρόμο για το  Σολομώντα
Συμβολικά  θα περπατάς
Πάνω στη σκάλα της συνείδησης
Με σημάδια απο άγραφους νόμους
Κάπου εκεί, θα βρεις την ελπίδα
Μέσα στο ελεύθερο σου πνεύμα
Μόλις ξυπνήσεις ,απ το κρύο
Ισότητα θα έχεις δώρο
Με τον Ιππότη στον καθρέφτη
Να ψάχνει για τον κληρονόμο
Σαν περιμένει πιόνι ,στη σκακιέρα
Πριν σκεπαστεί με μαύρο χρήμα
Γυρνάς απ'ο την άλλη, την κλεψύδρα
Κι ο χρόνος παύει ,να μετρά
Κι όταν κατάματα
Θα δεις τον ήλιο
Ευχής σ…

Ταξιδεύω Στην Έρημο

Εικόνα
Βράχια με έρημο
Και εγώ στο ενδιάμεσο
Να το παλεύω για να ζω
Και μόλις κάνω για να βγω
Θα έρχεται σκοτάδι
Να κάνω βράχο το κορμί
Μ αγγίζει η πέτρα σαν φιλί
Και εγώ με λάγνο ρυθμό
Θα παίζω ένα γλυκό κρυφτό
Γιατί είμαι ακόμη εδώ
Και νιώθω να παρακαλώ
Την ώρα που ξημέρωσε
Να γίνουν όλα χώμα
Σαν η αυγή με μάγεψε
Την ώρα που μου χάλασε
Ο δείκτης στο ρολόι
Σαν ήχος πάλλεται
ΚΙ ο χρόνος άδικα χάνεται
Μέσα σε λέξεις δίχως πράξεις
Και αυτό μ ακολουθεί
Γιατί το πρωινό σου χάδι
Έγινε Βοριάς η δική σου έλλειψη
Γι αυτό ήρθαν τα βράχια πάλι!


Πένα και Γραφή
Γεωργία Κατσιώρα


Η Μοναξιά Των Αθλίων!

Εικόνα
Κλείνεις τα μάτια μα ονειρεύεσαι
Τον πόνο και τη θλίψη
Σαν κάποιοι να σε σταύρωσαν
Χωρίς να σε ρωτήσουν
Μα το Χριστό δεν ρώτησαν
Εσένα θα προσέξουν;
Μάταια προσπαθείς
Να βρεις ,μέσα στους Άθλιους
Ψυχή ,πέρα απ τη γνώση
Μέρα τη μέρα συναντώ
Αυτούς με τα κοστούμια
Που φόρεσαν στα πρόσωπα
Και δείχνουν πως λυπούνται
Κι αν αυτοί που έπρεπε
Να σε σκεφτούν ανθρωπινά
Δεν κούνησαν τα δάχτυλα
Μην πάθουν την αγκύλωση
Και στην πορεία πιο δύσκολα
Το χρήμα θα δοξάσουν
Άξιοι της μοίρας τους
Στη μοναξιά θα μείνουν
Γιατί δεν έδωσαν μια ευκαιρία
Στην πέτσα τους τη λύπη
Για μια στιγμή να βάλουν
Κι αν αυτοί προτίμησαν
Να χάσουν,παρά της λογικής
Το χέρι να σου δώσουν
Γιατί σε ξένους
Να κρατάς, όρθιο το μαχαίρι!
Μιας και οι διπρόσωποι
Τη μια γελούν,την άλλη κλαίνε
Κι ας ανηφόρες έτρωγες
Σαν πάλεψες με άνεμο
Και με βροχές ,που ξαφνικά
Ερχόταν το χαλάζι
Σαν κύματα τη μια δεξιά
Και αριστερά απ την άλλη
Του καραβιού σου Αρχόντησα
Έζησες για να γίνεις!
Κατέκτησες τη δύναμη
Νίκησες τις φοβίες
Τη συντροφιά έβαλες …

Αν Είσαι Συ, Που Θα Φοράς Του Χάρου Το Μαντήλι!

Εικόνα
Για δείτε Μελλοθάνατοι του Χάροντα το βλέμμα
Με έπαρση σαν προσπερνά και όλους μας κοιτάζει
Στον ίδρω του αλόγου του, τον χτύπο των οπλών του
Πως κάλπασε στον άνεμο στην όψη της θυέλλης
Που όμοια της δεν πέρασε, ούτε ποτές υπήρξε
Μήτε την είδε άνθρωπος στο νου και στην ψυχή του
Στην φλόγα έκαιγαν δαδιά, του γέροντα ρυτίδες
Αυτού, που στ' άπλωμα του νου, ζητά να τον λυτρώσουν
Σαν ήταν νέος του Μοριά και άξιο παλικάρι.
Κείνη την ώρα τρόμαξα σαν ζύγωσαν οι μνήμες
Από τον ήχο της βροντής τού πέταλου τον χτύπο
όπως μας εχαιρέταγε στο δρόμο σαν περνούσε
Μην είστε σεις της λησμονιάς; Σας πάγωσαν τα πόδια;
Το δρόμο σαν προσπέρασαν με τη βροχή οι πρώτοι!
Γύρω τριγύρω θάλασσα τα ουρλιαχτά του ανέμου
Και μύρισε της εκκλησιάς το παγωμένο αίμα
Έδωσαν,λέει στους σοφούς νερό να ξεδιψάσουν
Γιατί είναι αυτοί που βάφτισαν το αίμα των αλόγων
Μια νύχτα ,που ήρθε ο χιονιάς με κόκκινο χιτώνα
Αυτόν που κάποιοι μύρισαν και κάποιοι τον φορέσαν
Για δείτε εσείς θρασύδειλοι το βλέμμα των ματιών σας

Αυτό Που Κρατώ Είναι Αυτό Που Ζω!

Εικόνα
Γιατί όταν νιώθεις θλίψη
Εγώ είμαι εδώ
Να σ αναζητώ
Γιατί σε έχω φυλαχτό
Καπετάνιο σε καιρό
Με τα κιάλια τραγουδώ
Σε νησί που ταξιδεύω
Το χαλάζι σου μαζεύω
Σαν χτυπά την πόρτα ο καιρός
Με τα μαύρα μάτια
Στο δάκρυ του χαμόγελου
Παλεύοντας το τέρας της φυγής
Κεραυνός θα σ αγκαλιάσει
Μόλις περιπλέκουν τα θολά μου μάτια
Το χάδι απ το κορμί σου
Αμήχανα σε χαζεύω
Όπως τα παιδιά που περιμένουν δώρα
Όπως τα πουλιά που ταξιδεύουν
Όπως τα Ρόδα που άνθισαν
Και τα έλουσε το μπλε ,του ουρανού
Σαν μάγισσα νύχτα το νησί
Εγώ σε σκέφτομαι πολύ
Άσβηστη φαντασίωση
Μια θύμηση να με κρατά
Γεμάτη συναισθήματα
Κι ας δεν το διάλεξα
Το να σαι μακριά!


Πένα και Γραφή
Γεωργία Κατσιώρα



Κοιτώντας Το Φεγγάρι Από Κοντά

Εικόνα
Είναι ανηφόρα εδώ έξω
Ακούω κραυγές ...
Άραγε τι να ναι αυτό που με καλεί;
H κάψα απ΄το Ολόγιομο Φεγγάρι
Κοίταξε με ...αυτό μου λέει
Φτιάχτηκαν για σένα οι λέξεις..
Μα με μάτια πλάνα και καρδιά μικρού παιδιού
Γύρισα δειλά και τρομαγμένα
Κι αντίκρυσα το μαύρο πέπλο
Αυτή τη μάνα ,των αστεριών
Με τόση ορμή και λύσσα
Γεννοβολάει τη μια κουτάβια
Κι αυτά κλαίνε σκυφτά
Πρόσωπα δεν βλέπεις
Τα έπνιξε η χείμερα
Στο κλάμα και στο κρύο
Κι όταν πλησιάσεις το φεγγάρι
Καμμένη γης...παντού σκιές
Μέσα σου φωνάζεις τη Μάνα
Και ψάχνεις τον έρωτα στις λέξεις
Στο φως των αστεριών, κοιτάς να νιώσεις ζεστασιά
Μα αυτός ο σκοπός ο θλιβερός
Σου παίρνει το μυαλό και νιώθεις δυστυχία
Αν θες από κοντά
Να δεις εκεί ψηλά
Θα πρέπει να χεις μάθει
Να κλαις αόρατα,μασώντας την ελπίδα
Γιατί ποιος είπε πως οι δυνατοί
Δεν γίνανε αδύναμοι
Κι αυτοί που φτάσανε κοντά
Ξέφυγαν πάλι μακριά
Γιατί νόμιζαν ,πως είχαν αγκαλιά
Μια τούφα απ το Φεγγάρι
Μα μόλις άνοιξα πανιά
Είδα πως πέταξα ψηλά
Μα όσο και να κοίταζα
Μπέρδευα το κοντά…

Γυμνή Ψυχή

Εικόνα
Έκλεισα τα μάτια
Κι αυτό που είδα,είναι σκιές!
Μ ένα χάδι από μοναξιά
Πνιγμένο στο βάζο απ το μέλι!
Σαν δεις πως σε τρώει η ψυχή
Ζητάς γλυκές αναμνήσεις!
Κάνεις επιδρομές στο ψυγείο
Αυτοκτονείς μ αλλαντικά
Κι αποζητάς ανέμελα χρόνια
Κυκλοφορείς γυμνή γιατί νομίζεις πως
Αν αλλάζεις τις κουρτίνες στο μυαλό σου
                                                                                    Θα έχεις ενοικιάσει αλλού
                     Θα μπορείς ,να το παίξεις κλόουν
                      Μιας και τα κενά ήταν πολλά!
                      Άλλες πάλι σβαρνάς τα πόδια σου
                      Μπας και σ ακούσει ο Χάρος
                     Του φωνάζεις τόσες φορές τ όνομα σου
                      Γιατί σε πέθαναν τα αγχολυτικά
                      Τελικά το χρώμα της ψυχής σου                                                     Είναι απ το κάρβουνο ή έμεινες                                                          Με άπλυτα τα ρούχα;
                     Σίγουρα υποθέτεις, πως το λ…

Οι Χαμένοι Ποιητές Των Ονείρων..

Εικόνα
Οι Χαμένοι Ποιητές Των Ονείρων..                                       
                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                  Είναι αυτοί, που το αίμα τους έδωσαν                                                                                                     Στο βωμό της αλήθειας!
                                                                                          …

Η Κρίση Ήρθε Και Χτύπησε Την Πόρτα Μας!

Εικόνα
Σαν ήρθε ,αυτή η κρίση ...
Τι πράγμα ήταν αυτό!
Ήρθαν και μου είπαν...
Εσύ έχεις?
Βρε παιδιά έχω να φάω..
Έχω να πιω,έχω να κοιμηθώ
Ένα πρόβλημα έχω μόνο !
Μου τέλειωσε το σαμπουάν και τα ξυριστικά!
Έχεις ρε φιλαράκι ,τίποτα ψιλά να με δανείσεις;
Γιατί έχει κρίση ρε γαμώτο, άστα!!
Αυτός ο μακάκας που βγήκε και είπε ότι έχω φράγκα!
Ούτε, να τον είχα πληρώσει τον κερατά!
Ζητάω κάνα κατοστάρικο δανεικό για να τη βγάλω
Να πάρω το κακόμοιρο κάνα σαμπουάν να κάνω μπάνιο και δεν με εξυπηρετεί κανείς!
Τι είναι αυτά τα πράγματα ρε παιδάκι μου!
Πω πω χάλασε ο κόσμος !
Πρέπει να είσαι τελειωμένη για να σε δανείσει κάποιος!
Αλλά το πρόβλημα είναι ότι αντί για σαμπουάν
Θα βάλω σαπούνι..
Και θα τη βγάλω μόνη ,μακρυά απ την κρίση!!
Αυτά είναι ....μ αυτά που ακούω συνέχεια και καθημερινά.
Λέω να τους κερνάω Λεξοτανίλ με τα δανεικά!!!

Πένα και Γραφή
Η ταπεινή λόγο κρίσης.

Γεωργία Κατσιώρα

Οι Πεθαμένοι Οι Τελειωμένοι Οι Βαριά Νυχτωμένοι Δεν γιορτάζουν ποτέ!

Εικόνα
Μια φορά κι έναν καιρό.
Σε μια όμορφη τελεία
Έβαλαν ερωτηματικό.
Υπάρχει που λέτε, μια χώρα
Κάπου εκεί πέρα...
Σ ένα μακρινό πλανήτη
Εκεί το παίζουν ειδικοί
Σε κάθε απλή μορφή
Μα το μάτι δεν τους πιάνει
Δόξα το θεό,πιστεύουν
Τα παιδιά της λογικής!
Συνεχώς τον ουρανό κοιτούν
Είναι βλέπεται η εποχή
Που στην κρίση,υπάρχει λύση!
Λεφτά υπάρχουν, πόσο μάλλον και πεντακοσάευρα!
Άρα μην τα παρεξηγείτε τα παιδιά
Σαν κοιτούν ψηλά!
Δεν έχουν καβαλήσει κάτι
Ούτε στη μύτη τους κουτσουλήσαν!
Είναι οι εποχές που πολλά θα δεις
Ένα κορίτσι θα το πλύνει,θα το ξυρίσει
Θα μυρίζει ιλουστρασιόν ,και μόνη πάλι θα γυρίσει!
Άσε που για να μιλήσει με δέκα τυχαίους στο facebook
Έχει βαφτεί ,έχει σιαχτεί
Πως να πείσει ,στη διάλεξη του περιβόητου skype;
Μετά πάει σπίτι της ,τις έχουν πει ένα σωρό μακακίες
Το παραμύθι σύννεφο,κι όταν πέσει σε κάναν σοβαρό
θα τον κάνει ή μακάκα ή θα τον πει κομπλεξικό!
Απ την άλλη οι σοφοί
Οι full extra των πτυχίων.
Αν τους κάνεις μια ερώτηση
Θα πρέπει να γνωρίζεις και τις αναρτήσε…

Το Χάπι Της Ανθρωπιάς..Ελέησον Ημάς!

Εικόνα
Όλοι μας έχουμε ακούσει διάφορα ρητά κατά καιρούς
Πάντων χρημάτων μέτρον έστιν άνθρωπος, των μεν όντων ως έστιν, των δε ουκ όντων ως ουκ εστίν. Πρωταγόρας, 487-412 π.Χ. Αρχαίος Αθηναίος σοφιστής

Άνθρωπος: ο αναθρών ά όπωπε. Πλάτων, 427-347 π.Χ., Φιλόσοφος μτφρ: Άνθρωπος: αυτός που αναλογίζεται και κρίνει όσα έχει δει. Φύσει γαρ άνθρωπος, ό βούλεται, τούτο και οίεται. Ιούλιος Καίσαρ, 101-14 π.Χ., Ρωμαίος στρατηγός & ύπατος μτφρ: από τη φύση του ο άνθρωπος, αυτό που θέλει, αυτό νομίζει Πολέμιον ανθρώποις αυτοί εαυτοίς. Ανάχαρσις, 6ος π.Χ. αιών, Σκύθης ηγεμόνας & φιλόσοφος μτφρ: ο εχθρός του ανθρώπου είναι ο ίδιος εαυτός του